یکی درونم است که  فکر می کند تصمیم می گیرد و  تزهای رنگ وا رنگ می دهد!!!

یکی هم هست که هر کاری خودش دوست دارد می کند به هیچ فکری هم فکر نمی کند!!!

اومد...بعد از اون همه روز و ماه و سال که حسابشو هیچ کی نداشت،اومد.اول همه تعجب کردن بعد همه خندیدن و خوشحالی کردن.بعد یهو همه چی عوض شد...

اون یه جوری بود! فرق داشت شکل ما نبود.شکل اونایی هم که ما می شناختیم،نبود.

همه گفتن دیوونس! و اونو بردن به همون جایی که ازش اومده بود.

  گفتم اون که شبیه ماست ؟!!! همه خندیدند!

 «دیوانه بمانید اما مانند عاقلان رفتار کنید. »

«دیوانگی بشر آنچنان ضروری است که دیوانه نبودن خود شکل دیگری از دیوانگی است. »     

اولین دونه های برف که باریدن گرفت، سرتاپام زمستونی شد...

دلم شکفت از رحمت الهی و دستام پرشدن از یه عالمه زمستون…

امتحانا که پس و پیش شد، آسمون از قد منم کوتاه تر شد...

و من با یه عالم ذوق،توی تقویم دلم نوشتم:

                   «به یمن ورود ننه سرما ،تا اطلاع ثانوی کسب علم و معرفت تعطیل!!»

...

...

اما انگاری این ننه سرما بد جوری جا گرم کرده و هوای رفتنم نداره !!!

دامن سپیدشو ،پهن زمین کرده و خیال جم کردنم نداره!!!

و نمی دونه که کم کم دلم داره واسه مکتب خونه و لوح و قلم تنگ میشه..

 واسه خسرو شیرین و تانژانت ˚45 ...

واسه الگوریتم کلونی مورچه و وقفه شماره n ام اسمبلی...

واسه میرزا ترکه که منفی می ده و می گه منفیا رو تاثیر نمی دم(!)

و میرزا بداخلاقه که نمی شه سر کلاسش جیک زد...

واسه عروس خانوم و ننجون و رقیه خاتون و ننه حسن…

واسه مارمولک، و منزوی و ...

واسه ی اتولای قراضه ی خط مکتب خونه ...

واسه در و دیوار و نیمکت ها

واسه ی…

واسه..

دلم گرفت از اینهمه دلتنگیا

پ.ن:خوب می شم…

هنگام که ما سکوت می کنیم،

جهان به سخن در می آید...

رو به رویش نشسته ام ،ساکت و آرام !بی هیچ کلامی !شوق شنیدن ،خاموشم می دارد...مو هایم را به نرمی نوازش می کند ؛و من به چشمان پرمهرش خیره می شوم و دستان سردش را در دست می گیرم...می خواهم بگوید...

می گوید و من با دل و جان گوش می کنم:« زمستونای سختی بود ننه جان ؛برف می یومد یه خروار! روسا ریخته بودن تو ایران !منم یه دختر13،14 ساله بودم...قحطی بود و...»می گوید و من دختری14،13 ساله می شوم با فانوسی در دست ،و راهی کوچه پس کوچه های زمانه...

و باز هم می گوید:« پدرم مرد خوبی بود ،عاشق زن و بچه اش بود و ستون خونمون ؛خیلی جوون بود که مرد...»

غمگین می شوم !اما در صدایش آرامشی است که دلم را محکم می دارد !(زندگی و سختی هایش در چشم او کوچکتر از آنست که غمگینش دارد ! )

از خاطرات تلخ و شیرینش می گوید ،از بازی های سرنوشت و دست تقدیر که او را از شهرش به طهران کشاند ،از خاطرات جوانی و سینما رفتن هایش ،از ازدواجش در 20 سالگی...و من بی هیچ کلامی گوش می کنم !

نم اشکی در چشمانش نشسته است !یاد گذشته ها دلتنگش کرده است...می خندد...دوست ندارد دلتنگی هایش را با دیگران قسمت کند ؛من هم دلتنگ می شوم...دلتنگ کودکی و جوانیش که در پس موهای سپیدش رنگ باخته...! و دلتنگ جای خالیش در فراداهای نزدیک...!!!

.

.

.

آرامشش را دوست دارم و غرورش را ؛ایثار و فداکاریش را ،دل بزرگش و سر نترسش را٬صبوری و تسلیم و توکل و رضایتش را ...... برایش مزه ی شکر پنیر می دهد ؛می گوید:« من مسافرم ،ساکم رو بستم ولی هنوز نوبتم نشده...!!!»

با او که هستم از هیچ چیز نمی ترسم: نه از ظلمت نه از تنهایی نه از فرداهای نیامده...زندگی در دستان من است و آینده راهی روشن و بی انتها تا ابدیت...

زنده باشی اسطوره ی من...

پ.ن:بالاخره تونستم ازش بنویسم ! او مادر مادرمن است و مادر من و مادر بچه ی من نیز...!جزیی از من...و معنای هستی ام   

من ازدل تاریکی بیرون شدم

و اکنون

تاریکی در دل من است...

هیچ نمی دانم...از فردای نیامده پر دغدغه...

نگرانی فرداها،تردیدهای امروز منند ومن در دوراهی حال و آینده غوطه ور...

می دانم ... هیچ نخواهم فهمید ازصندوقچه ی فردا...

تنها ادراکی خط خطی و بی رنگ...ثمره تلاش

شک،شک و دوباره شک......

 چه می کنم؟؟؟چه خواهم کرد؟؟؟

خیلی کارا رو می شه تنهایی انجام داد٬خیلیا رو نه...اگه به من بود٬باید ۹۹۹سال  فکر می کردم معلومم نبود بتونم تصمیم قطعی بگیرم!!!

خداوند من! آن کردم که خواستت بود...پس بگیر از من تردیدهایم راو پریشان حالی ام را...!

 دلم را محکم دار و صبرم را بلند، تا تاب آورم آنچه راکه خواستی...